شیخ بهائی: دانشمند عهد صفوی و نماد تلفیق علم، عرفان و خدمت
شیخ بهائی (۹۵۳–۱۰۳۰ قمری) از برجستهترین چهرههای علمی و فرهنگی ایران در دوره صفوی است. او در بعلبک لبنان زاده شد و در خانوادهای اهل علم پرورش یافت. با مهاجرت به ایران، به دربار صفوی راه یافت و مناصب مهمی مانند شیخالاسلامی اصفهان را بر عهده گرفت، اما هرگز جاه و مقام، او را از تلاش علمی و ارتباط با مردم دور نکرد.
در بخشی از این کتاب میخوانیم:
کتاب «شیخ بهائی» منتشرشده توسط انتشارات آفتاب، به معرفی و بازشناسی یکی از درخشانترین چهرههای علمی و فرهنگی ایران در دوره صفوی میپردازد. این اثر با رویکردی تاریخی، تحلیلی، زندگی، اندیشهها و نقش تمدنی شیخ بهائی را در شکلگیری و بالندگی فرهنگ و دانش اسلامی ، ایرانی بررسی میکند.در این کتاب، ابتدا به زمینه تاریخی و اجتماعی عصر صفوی پرداخته میشود؛ دورانی که ایران به یکی از مراکز مهم علمی، فلسفی و هنری جهان اسلام تبدیل شد. سپس زندگینامه شیخ بهائی، از تولد او در بعلبک لبنان و مهاجرت به ایران تا جایگاه علمی و اجتماعیاش در اصفهان، بهصورت منسجم روایت میشود.از ویژگیهای برجسته این کتاب، تأکید بر چندبُعدی بودن شخصیت شیخ بهائی است. نویسنده نشان میدهد که او نهتنها فقیه و عالم دینی بود، بلکه در ریاضیات، هندسه، نجوم، معماری، مهندسی و جغرافیا نیز تبحر داشت و دانش خود را در خدمت زندگی روزمره و ساماندهی شهر و جامعه به کار گرفت. همچنین به جنبه عرفانی و ادبی شخصیت او پرداخته شده و جایگاهش بهعنوان عالمی عارفمسلک و شاعر تبیین میشود.کتاب انتشارات آفتاب، همانند دیگر آثار هویتی–تمدنی، میکوشد شیخ بهائی را نه صرفاً بهعنوان یک دانشمند، بلکه بهمثابه نماد پیوند علم، دین، عرفان و زندگی اجتماعی معرفی کند؛ شخصیتی که در کنار تربیت شاگردان بزرگی چون ملاصدرا و علامه مجلسی، نقش مهمی در تداوم و تعمیق سنت فکری شیعه ایفا کرد.در مجموع، کتاب «شیخ بهائی» انتشارات آفتاب منبعی مناسب برای دانشجویان، پژوهشگران و علاقهمندان تاریخ فرهنگ و تمدن ایران و اسلام است که میخواهند با یکی از جامعترین عالمان تاریخ ایران آشنا شوند و جایگاه او را در بستر تمدنی عصر صفوی بهتر درک کنند.
