ماجرای سفر آیت الله خامنه ای به زیمبابوه و مشروبات الکلی بر سر میز شام
آنچه در پی می آید خاطره دکتر علی اکبر ولایتی از سفر آیت الله خامنه ای در مقام ریاست جمهوری به زیمبابوه است. این خاطره از کتاب «حرفی از هزاران» دکتر ولایتی نقل می شود.
حضرت آيت الله خامنه اى در دوران رياست جمهورى خود و در پى دعوت رسمى دولت زيمبابوه، به آن كشور سفر كردند. هميشه قبل از سفر، محل و چگونگى ضيافت را كنترل مى كرديم. افرادى كه محل را كنترل كردند اطلاع دادند كه ميزبان قصد دارد بر سر ميز غذا، مشروبات الكلى هم بگذارد، البته بين خودشان و به شما كارى ندارند.
ايشان فرمودند اگر مشروبات الكلى سر ميز باشد، ما به ضيافت نمى آييم. ميزبان گفت كه اين تشريفات ماست و ما هم اين تحميل شما را نمى پذيريم؛ ايشان هم در شام حاضر نشدند. به آن ها برخورد و در رسانه هاى غربى هم سروصداى بسيارى به پا شد. رسانه هاى غربى از روى دشمنى اين خبر را منعكس كردند، اما غافل از اين كه شركت نكردن ايشان در ميان مسلمانان مايه مباهات بود. اگر مى دانستند كه با اين كار وجهه حكومت اسلامى و رئيس جمهور ايران، كه در آن زمان آيت الله خامنه اى بودند، بالاتر مى رود، هرگز اين كار را نمى كردند.
غربى ها تلاش مى كردند كه از ايران چهره اى ضدتمدن و غيرمتمدن در جهان غرب تصوير كنند و البته ما ناراحت نيستيم كه مثلا چون مشروب نمى نوشيم، متمدن نيستيم. نكته مهم اين است كه ميان مسلمانان روح تازه دميده شد و عجيب است كه صاحبان قدرت در جهان اسلام مى توانند حكم خداوند را حتى در موقعيت هاى دشوار، مثل ضيافت زيمبابوه اجرا كنند و از ملامت هيچ ملامت كننده اى نهراسند.
منبع: کتاب حرفی از هزاران (مجموعه مقاله ها، مصاحبه ها، سخنرانى ها،گفت وگوها و خاطرات دکتر علی اکبر ولایتی)، ص 457