کد خبر: ۸۶۰

تاریخ: ۲۲ بهمن ۱۳۹۲ - ۰۱:۱۳

دکتر ولایتی پاسخ می دهد:

جایگاه جمهوری اسلامی در جهان چندقطبی کجاست؟

انقلاب اسلامی ایران، سبب بازگرداندن مسلمان‌ها به خود بود و به همين سبب است كه به‌منزله يك قدرت بزرگ در جهان اسلام ظاهر شده است.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی دکتر علی اکبر ولایتی، وزیر اسبق امور خارجه کشورمان در پاسخ به این سوال که جایگاه جمهوری اسلامی در جهان چندقطبی کجاست؟ گفت: انقلاب اسلامى نه‌تنها تحول بزرگى در امور معنوى فردى و اجتماعى مردم ما بود، بلكه زمينه‌ساز تحول بزرگ‌ترى در جهان اسلام، به لحاظ افزايش گرايش به اسلام، نيز بود. اين انقلاب سبب بازگرداندن مسلمان‌ها به خود بود و به همين سبب است كه به‌منزله يك قدرت بزرگ در جهان اسلام ظاهر شده است.

امروز حتى دشمنان ما هم،كه سعى مى‌كردند ما را انكار كنند، تأكيد مى‌كنند كه ايران يك قدرت تهديدكننده است. صرف‌نظر از جنبه‌هاى منطقى‌اى كه در جهان تبليغ مى‌كنند، همه اعتراف دارند ايران يك قدرت منطقه‌اى است و تا هرجا كه موشك‌هاى ايران برسد، همان جا مناطق نفوذ ايران است. بُرد موشك هر چقدر باشد، بُرد قدرت ايران هم همان‌قدر است. هر چقدر كه خودكفايى در صنايع باشد، همان مقدار توسعه و قدرت نفوذ خواهيم داشت. برگزارى هشتمين كنفرانس سران كشورهاى اسلامى در ايران، در حالى كه بيشتر از 50كشور اسلامى در جهان وجود دارد، نشان‌دهنده اين است كه ايران يكى از چند قدرت مهم جهان اسلام است.

در زمان رژيم گذشته، ايران قدرت اسلامى جهان سومى به‌حساب نمى‌آمد و اصلا به‌حساب نمى‌آمد و كاملا وابسته بود؛ يعنى اگر امريكايى‌ها مى‌گفتند شما برويد ظفار بجنگيد، مى‌رفتند يا به زئير نيرو بفرستيد، مى‌فرستادند و در واقع از خودشان اختيارى نداشتند و اصلا به‌حساب نمى‌آمدند.

با توجه به چنين چشم‌اندازى، ما فكر مى‌كنيم كه يكى از قدرت‌هايى كه در آينده بايد باشد و تا اندازه‌اى راه را براى بودن طى كرده است جهان اسلام است كه محورى قوى‌تر از ايران ندارد. اگر مى‌خواهيد ببينيد جايگاه ايران كجاست، قطعا استقلال است؛ يعنى وابسته‌نبودن به هريك از ابرقدرت‌هاى روس، چين، اروپاى متحد، و امريكا.

برگرفته از: گفتگوی دکتر ولایتی با هفته‌نامه خبرى ـ فرهنگى ـ اجتماعى اصفهان، «ويژه نكوداشت اصفهان پايتخت فرهنگى جهان اسلام،دى 84 ـ دى 85»

منبع: کتاب حرفی از هزاران (مجموعه مقالات، گفتگوها و سخنرانی‌ها) دکتر علی اکبر ولایتی، انتشارات امیرکبیر،1390، ص 459