ابوالقاسم حسن بن احمد عنصری بلخی، ملکالشعرای دربار محمود غزنوی، از چهرههای نامدار شعر درباری در آغاز قرن پنجم هجری است؛ شاعری که بیش از آنکه با شور شاعرانگی شناخته شود، با عقلگرایی، حسابگری و مهارت در نظم شهرت یافته است. او شاعری مُلازم شاهِ هندگشای غزنوی بود و چنان در دستگاه قدرت جای داشت که بهگفته منابع، در برابر ده بیت شعر، صد بَرده و بَدره دریافت میکرد؛ نعمتی که بسیاری از شاعران پس از او به آن غبطه خورده اند.
