نورالدین عبدالرحمن جامی از درخشانترین چهرههای معرفت، ادب و عرفان ایران در اواخر عصر تیموری و آستانۀ ظهور سلسلۀ صفویه است؛ اندیشمندی که در تاریخ فرهنگ و اعتقاد ملت ایران، همچون ستارهای فروزان میدرخشد. جامی، در عین پیروی از طریقت عرفانی، همانند عالمان شریعت بر توسل به ائمۀ معصومین(ع) تأکید میکرد و این باور را نهتنها در گفتار، بلکه در آثار منظوم و منثور خویش بهروشنی بازتاب داد.
